Storythai

พื้นที่ส่วนตัวของพวกคุนมีขนาดเท่าไหนกันบ้าง

จะใหญ่กว่าบ้าน หรือเล็กเท่ากล่องไม้ขีดไฟ

จะกว้างเท่าสนามฟุตบอลไหม แล้วคุนเรียกพื้นที่ส่วนตัวนั้นว่าอะไร

สำหรับชั้นแล้ว มันคือ พื้นที่ที่ไม่มีขนาดแน่นอน ตายตัว

บางวันชั้นอยากให้มันเล็ก เล็กจนแม้แต่มดยังรู้สึกอึดอัด

บางวันชั้นอยากให้มันใหญ่ กว้างไกลสุดลูกหูสุดตา

กว้างเท่ากว่าโลก ใหญ่กว่าพระจันท์ ลึกล้ำกว่าทะเล

ชั้นขอเรียกพื้นที่ส่วนตัวนี้ว่า จักรวาลที่รัก

จักรวาลของชั้นมี ผู้ชายที่อบอุ่นที่สุดในโลก คือ พ่อ พี่ชาย น้องชาย

และ

จักรวาลของชั้น มีผู้หญิงที่น่ากอดตลอดกาล คือ แม่ และ พี่สาว

แม้ชั้นจะรักจักรวาลของชั้นมากมายสักเท่าไหร่

แต่ชั้นก้อยังหวังให้ทุกลมหายใจในจักรวาล

เข้าใจและมองเห็นถึงมีอยู่ของตัวชั้นบ้าง 

ชั้นก้อเปงสิ่งมีชีวิต เป็นส่วนประกอบหนึ่งของจักรวาล

 ที่มีประชากรแค่หกคน ซึ่งรวมตัวชั้น

จักรวาลของชั้นมีแค่พระจันทร์เพื่อส่องแสงอันอบอุ่น

และมีทะเลเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิต

ชั้นไม่ต้องการสิ่งใดมากไปกว่านี้อีกแล้ว

แค่นี้จิงๆ ที่ชั้นรัก

ชั้นรักเป็น ชั้นยิ้มเป็น ชั้นหัวเราะเป็น ฉันใด

ชั้นโกรธเป็น ชั้นร้องไห้เป็น ชั้นเบื่อเปน ฉันนั้น

อันตรายที่สุด คือ ความคาดหวัง

อย่าได้นำเอาสิ่งนี้มาฝากที่ชั้นเลย

ชั้นไม่ใช่พระเจ้า ชั้นไม่ใช่เทวดาหรือนางฟ้า

ที่จะตอบได้ในทุกคำถามที่พวกคุนพยายามหาคำตอบ

ชั้นไม่ใช่เจ้าของเวลา ที่จะได้ควบคุมทุกสิ่งให้เป็นไปตามที่ทุกคนหวัง

ชั้นไม่ใช่แม่พระ ที่จะยิ้มและยอมรับทุกเรื่องได้ในตลอดเวลา

ชั้นไม่ใช่ถังขยะ ที่จะรองรับอารมณ์ของทุกคน

ชั้นไม่โกรธพวกคุนหรอก เพราะชั้นรักพวกคุน

ไม่มีสิ่งใดมาทำลายความรักที่ชั้นมีต่อพวกคุนได้หรอก เพราะพวกคุนคือลมหายใจของชั้น

แม้ชั้นจะรู้สึกหนักอึ้งบ้างในบางคราว แต่รุ้ไว้เถอะ ชั้นเต็มใจ

แม้ชั้นจะร้องไห้ เสียใจ แต่ก้อไม่เป็นไร ถ้าเพื่อพวกคุน

เพราะสุดท้ายแล้ว พวกคุนก้อคือ จักรวาลของชั้น

จักรวาลที่รัก

วินาทีนี้ ชั้นอยากตะโกน น นนนน นนนน ................