romantist
สันหลังยาว
มา
มา
มา
มาปลุกแรงเร้า ในรากสันดาน
ปลุกมันให้ฟื้น อย่าได้คืนในตัวข้า
หยุดความบ้าเกรี้ยวกราด เททอดสาดสาปส่งมัน
แม้นประจัณกันซึ่งหน้า กูจะฆ่าส่งนรกให้หมกไหม้
ให้เหล่าไฟมอดม้วยบรรลัยย์มัน
จบสิ้นกันความขี้เกียจ น่าเกลียดชัง
ขอให้สิ้นความขี้เกียจ
ขอให้ข้าเพรียก เรียกความหวัง
ขอให้ข้ามีพลัง สิ้นสุดกันสันหลังยาววววววว
*** ขี้เกียจจนเพ้อเป็นกวี ***
romantist
เวลาคนขี้เกียจ เขียนกวีมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ^^
ยังไงก็ระบายมันออกไปแล้ว
กลับไปอ่านหนังสือเถิด romantis
;)))