เหนื่อย -เหนื่อย

เซง-เซง

เบื่อ-เบื่อ

-*-

ปล่อยล่ะ

...

ความสุข

เดินทาง นานจัง

..

เมื่อไหร่ จะถึง สักที

 ... หญิงสาว  ...

เธอปวดร้าว ถมทุกข์ ถูกกดขี่

ตำแหน่งหญิง เพศแม่ แผ่ความดี

กลับไม่มี ความเป็นธรรม สำหรับเธอ

เธอเปรียบเหมือน ดอกไม้ บานในโลก

ร่วงกลีบโศก เศร้าเศร้า อยู่เสมอ

มือของใคร เด็ดมาทำ เพียงบำเรอ

แล้วแกล้งเผลอ ทิ้งขว้าง อย่างปล่าวดาย

ความรัก ความใคร่ ใครก็มี

แต่ผู้หญิง มิใช่ที่ ระบายนั้น

มิใช่จะ บังคับเอา อย่างเมามัน

มิใช่จะ บีบคั้น กันตามใจ

หญิงสาว ...

ฉันจึงเขียน เรื่องราว เพื่อร้องร่ำ

เธอปวดร้าว เธอคิดได้ เธอจงทำ

อะไรก็ได้ ที่จะย้ำ ความเป็นเธอ

romantist

ไม่ได้มาอัพไดซะนาน

ไม่รู้เพราะอะไร หรือเพราะกวีมันชอบเดินทาง

มองหาแรงบันดาลใจ ไร้อารมณ์เมื่อไหร่ ก็ไม่มีใจจับปากกา

แต่วันนี้

หญิงสาวคนหนึ่ง

หล่อนมีเพียงชื่อ ทิ้งไว้บนหน้าหนังสือพิมพ์

 คงมีเพียงความเจ็บปวดฝากไว้กับคนข้างหลัง

สำหรับหญิงสาวทั้งหลาย

เรายังมีลมหายใจ จงใช้ทุกนาทีของชีวิตให้คุ้มค่า

เราไม่รู้หรอกว่า ระยะทางที่เหลือของเราจะยาวนานอีกเท่าไหร่

ใช่ว่าทุกคน จะเลือกเกิด เลือกเป็น เลือกทำ หรือแม้เลือกรูปแบบของความตายได้

ความตายมันทำสัญญากับเราไว้ ตั้งแต่เกิดแล้ว

เมื่อมีชีวิต จงใช้ทุกนาทีให้มีความหมาย

...

ชีวิตวิเศษจะตาย

มันมีเรื่องให้ฉันลุ้นทุกวัน ว่าพรุ่งนี้

ฉันจะเจออะไร !!!

เธอจับมือ ของฉัน รำพันว่า

พี่...พี่จ๋า หนูไม่อาจ ข้ามคลื่นใหญ่

เรือลำเล็ก เคว้งคว้าง อ้างว้างใจ

พายก็ไม่ มีเลย พี่ก็รู้ ...

ฉันจับมือ น้อยน้อย ค่อยส่งรัก

มือเล็กนัก ยังไม่คล่อง ก็ต้องสู้

หนูลงเรือ ไปเถิดหนา อย่าหวนดู

หนทางอยู่ ข้างหน้า ต้องกล้าไป

ไม่มีพาย เอามือน้อย ค่อยหวักน้ำ

โยกตัวซ้ำ พาเรือ ไปให้ได้

หนูคนเก่ง ของพี่ ...ไม่เป็นไร

เหนื่อยแค่ไหน แก้ไข ไม่ยาวนาน

ลองมองหัน รอบกาย จักได้เห็น

คนตรากตรำ ยากเข็ญ ชีพหมองหม่น

บ่าทั้งบ่า แบกโลก กันทุกคน

ใจทุกใจ แบกทุกคน ทนทุกวัน

.............

คนเราทุกคน ย่อมต้องเคยใช้ชีวิต แบบว่ายน้ำข้ามฝาก กลับไป-กลับมา ของแม่น้ำสองฝั่ง

เราต่างอยากแบ่งความกลัว ออกจากความกล้า

แบ่งความบ้า ออกจาก ความดี

แบ่งความจริงที่มี ออกจาก ความฝัน

การที่เราข้ามไปอีกฝั่ง ก้เพื่อหวังที่จะเปลี่ยนแปลง

เพื่อไปเป็น ไปเอา ไปพบ

หรือจะไปอะไรก็ตาม ไม่มีใครรู้

หลายครั้ง พี่เคยพยายามว่ายข้ามไปด้วยกำลังสองแขน

บางครั้ง กระเสือกกระสน ว่ายข้ามไปได้

แต่บางครั้ง ข้ามไปได้ เพราะมีคนมาช่วย

และบางครั้ง ... ที่เรือเหล่านั้น

ทำได้เพียง ช่วยชีวิตพี่ และกลับมาฝั่งเดิม

เมื่อจมน้ำบ่อยๆ คงช่วยไม่ได้ที่เราจะไม่สำลักน้ำ

แต่บางที เราต้องกลืนน้ำเข้าไปสักหน่อย

เพื่อที่จะได้จดจำ ว่า รสชาติ มันแย่เพียงใด...

 FOR ... หนูแยม น้องสาวที่แสนน่ารัก

แล้ววันหนึ่ง หนูจะหัวเราะให้เรื่องราวเหล่านี้ เชื่อพี่ดิ

ป.ล. arumi หวังว่าคุณคงพายเรือข้ามสายน้ำเชี่ยวกรากไปได้ จะเป็นกำลังใจ

ป.ล. ขอบคุณทอป ทะเลของฉัน ถ้าไม่มีความรักจากคุณ ฉันคงไม่มีกำลังใจมากมายสำหรับใครเช่นกัน

ป.ล. ครอบครัวที่แสนวิเศษ พวกคุณคือลมหายใจ

romantist

หลายวันมานี้

ฉันใช้เวลาเกือบทั้งหมด ในแต่ละวัน

ดูเรื่องราวชีวิต ของคน 5 ครอบครัว

ที่แตกต่างกันไป

ฉันเรียนรู้ความรัก ความริษยา ความอาฆาตของมนุษย์

ความเปราะบางของหัวใจ

ความสิ้นหวังของชีวิต

ความปรารถนาอันน่าสะพรึงกลัว ที่ล้วนนำมาซึ่งการสูญเสีย

โลกเราเต็มไปด้วยเรื่องราวแสนโกหกหลอกลวง 

เชื่อมั้ย !!!

คนเราทำเรื่องร้ายร้ายได้ ถ้านึกว่าไม่มีใครเห็น

ความจริง คือ สิ่งไร้ค่า

ถ้าไม่ได้นำมาซึ่งความปรารถนาที่เราต้องการ

ความไว้ใจ จึงเป็นเรื่องเปราะบาง

ดังนั้น

เมื่อเรามีความไว้ใจ

มันจะมีอิสระมาหาศาลจนไม่น่าเชื่อ

และ

เมื่อเราเสียมันไป

มันจะไม่มีทางใดเลย ที่เราจะเอากลับคืนมา

คุณว่าจริงมั้ย !!

ความจริงก็คือ

เราไม่เคยรู้เลยว่า ใครกันที่เราไว้ใจได้มากที่สุด

หรือแม้กระทั้ง ใครกัน ที่เราไว้ใจได้บ้าง

เราก็ไม่รู้เลย ด้วยซ้ำไป

คนที่ใกล้ชิดที่สุด อาจทรยศเรา

คนที่เราไม่รู้จัก อาจช่วยเหลือเรา

เพราะประโยคคลาสสิก ได้ถูกจารึกไว้แล้วว่า

ความแน่นอน คือ ความไม่แน่นอน

โลกสอนเราเสมอว่า ไม่มีสิ่งใดยั่งยืน

เมื่อถึงเวลา เราต่างต้องอำลา

จากโลกที่เราคุ้นเคย

อำลาทุกสิ่ง ที่เราไม่เคยเห็นคุณค่า

อำลาผู้ที่เรานึกว่า ไม่มีวันทอดทิ้งเรา

สุดท้ายแล้ว

เมื่อการเปลี่ยนแปลงนี้มาถึง

เมื่อสิ่งที่เราคุ้นเคยได้จากไป

และสิ่งที่ไม่คุ้นเคย ก้าวเข้ามา

เราทุกคนก็ทำได้แค่เพียง

กล่าวทักทาย และ ต้อนรับมัน

...

แต่ยังไง

ฉันก็ยังรักโลกใบเดิมอยู่ดี ..

โลกที่ทะเลกับพระจันทร์บรรจบกัน

The best is yet to come ....

romantist

* เรียนรู้ที่จะปลอบใจตัวเองบ้าง ก้อไม่เสียหายอะไร

* เรียนรู้ที่จะยอมรับความเปลี่ยนแปลงบ้าง ก้อน่าจะดี

* เรียนรู้ที่จะผิดหวังบ้าง ก็ใช่เรื่องน่าอาย

* รักครอบครัวให้เหนือสิ่งอื่นใด

*-*

* แรงบันดาลใจจาก Desparate housewife*

สะดุ้งตื่น ขึ้นมา เวลาดึก

ใจตึกตึก ใจเรา ใจหล่นหาย

ฝันว่าตก อยู่ใน อันตราย

คนใจร้าย ถือไม้ มาไล่ตี

ฉันหลบตา มองพื้น สะอื้นอั้น

ฝืนใจกลั้น ไม่อาจตอบ อะไรได้

มันย่ามหยิบ สิ่งรัก สุดดวงใจ

มันเอาไป หัวใจเขา เราเคยครอง

สะดุ้งตื่น อีกครา หน้าเปียกชื้น

ดวงตาตื่น ฝืนข่ม ขมของฝัน

ฉันนั่งนิ่ง ถามตัวเอง อะไรกัน

ยิ้มได้พลัน ฝันคือฝัน แค่ฝันไป

ได้อะไร มากกว่า แค่ความฝัน

ความผกผัน เตือนสติ รู้จิตหมาย

ไม่แน่นอน จริงแท้ เหมือนความตาย

จงมองกาย มองจิต คิดเท่าทัน

romantist

* นอนไม่หลับ เลยตื่นมาอัพได 555+

* ฝันร้ายไม่ได้เอา มัจจุราชมาฝาก เสมอไปน่ะ (ลองคิดดี-ดีสิ)

* ความแน่นอน คือ ความไม่นอน (ที่สุดเลยข้อได้ จงมีสติไว้ทุกคน)

* รักอดีต เคารพปัจจุบัน ทำวันนี้ให้ดีที่สุด (จะได้ไม่มาเสียใจภายหลังไง)

* ตะโกนใส่เลย ไม่กลัวหรอก  จะมีอะไรไม่แน่นอน ไปกว่า ความไม่แน่นอนอีกแล้ว

 (แอบงง นิสนุง) ... แน่จิงเข้ามาดิ๊ มา มา  เข้มแข็งเว้ย *-* แบร่ๆๆ

* รักกันให้เหมือนพรุ่งนี้เราจะไม่ได้กอดกัน ( prison break ชัดๆๆ 55+)

* รักกันนานๆ เดินไปให้สุดทาง แค่ไหนก้อแค่นั้น  ( เราทำดีที่สุดแล้วนิ เนอะ *-*)

* ทำวันนี้ให้ดีที่สุด จะได้มีแต่อดีตที่น่าจดจำ

(เพราะอยากมีความทรงจำสีสวย รูปทรงแปลกๆ แต่ขอแปลกแบบยิ้มได้ น่ะจร้า )

* กลับไปนอนฝันต่อ (จะต่อติดมั้ยเนี่ย *-*) 555+

* ขอฝันว่าอยู่ในนิทาน อยากเป็นหิ่งห้อย

* จะบินไปหาพระจันทร์  .. ดูสิ ฉัน ก็มีแสงสว่างในตัวเอง

* รักทุกอย่าง เหมือนเดิม*

แสงไฟ แตกพร่า

กำลังเริงร่า ในวงเต้นรำ

ถ้อยคำนับล้าน

ประสานกันเป็นวงกลม

บทสนทนากำลังเดินทาง

แทรกตัวเคลื่อนผ่านห้วงจักรวาล

สู่ม่านแห่งรัตติกาล

ไร้รอยประสาน แห่งวันเวลา

......

 ความรักนิรันดร์ อันเป็นที่รักของข้า

ถึงแล้ว

บทสนทนาระหว่าง อดีต กับ ปัจจุบัน

เราไม่ได้ต้องการพูดกับอดีต เพื่อ อดีต

แต่

เราพูดกับอดีตเพื่อมองดูปัจจุบัน

P.S. - capture time By top ... many thz ka

 .....

Nothing gonna change my World ... But U

romantist

ฉันร่ำ ฉันร้อง ฉันขอ

แหบพร่า แสบคอ ร้องร่ำ

เหยียบซ้ำ กระหน่ำ ตำตา

ฉันมา  ฉันรัก ชาติไทย

...

ฉันหา  ฉันอาสา ฉันบ้า

ฉันเห็นว่า เสรี ยังมีอยู่

ตำรวจ คงช่วย ปกป้องสู้

หารู้ กระทืบซ้ำ กูช้ำใจ

...

 วันนี้ เกลียดชัง ฉันไม่รัก

ฉันตระหนัก เสรี หามีไม่

ธาตุแท้ ตำรวจ ชาติไทย

ขับไล่ ขี่ล้ม ข่มตี

...

romantist

แด่ คุณยายผู้น่าสงสาร

ความกล้าของเธอจะอยู่ในใจฉันตลอดไป

แด่ ตำรวจผู้โหดร้าย

รังแกคุณยายทำไม

แด่ นักการเมืองทั้งหลาย

ไม่ว่าคุณจะสีอะไร ไม่คุณจะอยู่พรรคไหน

เลวให้ได้น้อยที่สุด

แล้วประชาชน จะเลือกคุณ

แด่ รัตติกาลสีดำ

ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างสงบนิ่ง และเลือดเย็น

เรื่องราวยังดำเนินต่อไป

ท่ามกลางบรรยากาศของสังคน

ที่ส่งกลิ่นของความแตกแยก ชิงชัง

อันคละคลุ้ง เน่าฉุน ไปทั่วสังคมไทย

.......

ขออภัย หากมีสิ่งใด ไม่โดนใจคุณ

นานาจิตตัง

แค่ทัศนะส่วนตัว

ด้วยความเครรพ ... romantist

สันติภาพ ภาพนี้ ใครสรร

สรรหรือติ ก่อนกัน ใครรู้

เสแสร้ง ตำนาน วิญญู

ริปู ไล่ปราบ ฤาปลอม

วีร คือบุรุษ ผู้ใด

รำลึก หลงใหล หล่อหลอม

หรือปลอม เทียมแท้ เล่าลือ

ใหญ่ยิ่ง จริงหรือ ถือกัน

ปากป่าว ปกป้อง สันติภาพ

ลอกครอบ ภาพนี้ ภาพไหน

เหล่ากระเรียน คาบคาบ หาบไม้

แล้วไซร้ บินไป ที่ใดกัน

สนามหลวง สนามลวง สนามรบ

ทำนบ ทำเนียบ เทียบท่าไหน

สันติภาพ ฉันจะพบ ใต้ศพใคร

ภาพนั้น ภาพไหน ใครบอกที

By ... จุฟ และ เอ้

ห้องประชุมบำรุงสุข ตึก 2 คณะนิเทศ จุฬา 11.19น.

10 กันยา 08

สนับสนุนโดย

สัยติภาพดอง บรรจุกระป๋อง

ตรานกพิราบ

ของแท้ต้องเปิดกระป๋องไม่ออก  5555 +

Romantist

ป. ฬ.

* ในโอกาส 4

* ข้าพเจ้าอยากเขียนกวี มีอารมณ์

เคลิบเคลิ้ม เคล้าคลึง

นวดกลึง ตรึงใจ

แสงไฟ ฉายเงา

สองเรา พะเน้าพะนอ

...............................

ปากจูบ ดูดดื่ม

ลืมว่า หายใจ

นงคราญ ครางไซร้

พลิ้วไหว ลีลา

............................

ซื้ดซ้าด แหบพร่า

ช่านช่า ไซร้ทั่ว

ยั่วแยง ตะแคงซ้าย

สะบัดส่าย ละม้าย ระบำ

............................

โอบกอด อกอิ่ม

เนื้อนิ่ม ลิ้มลอง

ตวัดลิ้น เยี่ยงกระบอง

เจิ่งนอง ฉ่ำใจ

เริ่มมอด ไฟร้อน

เงาสะท้อน แสงจันทร์

เราก่าย กอดกัน

รำพัน รักเทอ

........................

romantis

* 30 วันที่ผ่านมา บทเรียนบทหนึ่ง ได้บอกกับฉันว่า

 ... จงเรียนรู้ที่จะประคับประคองรักของคุณให้ดีที่สุด ในทุกวัน

เพราะเมื่อคุณสูญเสียไปแล้ว ... มันไม่ง่าย ที่เรียกคืนกลับมา ....

* รักมากมาย เท่าฟ้า เหมือนเดิม

* สี่ สุขสันต์ เย้ๆๆๆๆ

อาณาจักรของชายหนุ่ม ... ผู้หลงใหลในไอควัน

โลกที่อยู่ เบื่องหน้า ข้าพเจ้า

ตวาดเสียง เร่งเร้า วิ่งล่าฝัน

ข้าแสนเบื่อ คว้าบุหรี่ จุดสูบพลัน

แล้วพ่นควัน ตะบันออก จากปอดไป

...

ขดโลก ไขว่ทับ ซับซ้อนชั้น

เย้ยตะวัน ดูนี่ ดูควันข้า

เห็นมั้ย ตัวมังกร ลอยออกมา

ปากอ้า คาบแก้ว แสงแวววาว

...

พ่นอีก เป็นรูป ความว่างเปล่า

สีเถ้าเทานวล - ถ้วนเถ้า

โลกเหงาใบนี้ - นวลเทา

โลกเราใบนี้ - มีสีเดียว

...

จิตสำนึก สีดำ จดจำไว้

นี่ไง ความนิ่ง ในใจข้า

เธออยู่ไหน หญิงสาว ในจันทรา

มาจูบข้า เย้ยฟ้า ท้าตะวัน

...

รู้มั้ย ฉันหลงใหลในอาณาจักร ของคุณ

romantist

ป.ล. วันนี้ว่างจัด ชอบรูปทอปรูปนี้ เลยขียนกวีดีกว่า